پتروف فداکار

تنش بین ابرقدرت های شرق وغرب به حداکثر خود رسیده بود و نظامیان هر دو جبهه در حالت آماده باش نظامی قرار گرفته بودند. در یک شب سرد در ۲۶سپتامبر سال ۱۹۸۳، استانیسلاو یوگرافوویچ پتروف یک سرهنگ دوم نیروهای موشکی استراتژیک سر کارش بود او به جای همکارش که به علتی نتوانسته بود در محل کار ظاهر شود ، پست می داد و آسمان شوروی را پایش می کرد… کمی از نیمه شب گذشته بود که پتروف هشداری از یک کامپیوتر گرفت : یک موشک اتمی از سوی آمریکا شلیک شده و مقصدش مسکو است!!! پروتکل نظامی از پیش تعریف شده روس ها در چنین شرایطی این بود که همه سلاح های اتمی برای انجام یک ضد حمله به صورت سریع و آنی فعال شوند و پس از آن به مقامات نظامی و سیاسی اطلاع داده شود. صدای آلارم ها در پناهگاهی که پتروف در آن بود به گوش می رسید و نورهای قرمز به نشانه شناسایی موشک اتمی آمریکایی ها به وسیله ماهواره های روسی همه جا روشن بودند. ولی پتروف حس می کرد هشدار کامپیوترها درست نباشد ، او فکر کرد که اگر آمریکا واقعا قصد حمله به شوروی را داشته باشد از همه موشک هایش استفاده می کند و با پرتاب صرفا یک موشک ، فرصت ضدحمله را به روس ها نمی دهد. لحظاتی بعد استرس در پناهگاه بیشتر شد و همه افسرها در تشویش بودند چرا که کامپیوترها ، موشک های دوم ، سوم ، چهارم و پنجم را هم شناسایی کرده بودند. پتروف دو راه پیش رو داشت : به غریزه اش اعتماد کند و همه اخطارهای کامپیوترها را ناشی از اشتباه آنها بداند و یا طبق پروتکل نظامی ، سیستم موشکی شوروی را فعال کند و آغازگر جنگی شود که بی شک موجب مرگ میلیون ها نفر می شود.